نان به سفره جامه تان بر تن

یک نفر در آب می خواند شما را

آی آدمها!

آیا در این دیار که صدا در گلو انداخته و(ح ) را چون مشتی کوبنده از دهان خارج می کنیم تا اثبات دینداری کنیم ..

آیا در این گوشه که به  پیشانی هایمان (پیشانی که نه ) به وجدان هایمان و به روحمان رنگ قهوه ای زده و تسبیح را بی هدف در دستان یخی مان می چرخانیم و از خیابان ها رد می شویم و هراز گاهی با دیدن خواهران بدحجاب با چهره ای در هم رفته می گوییم استغفرالله !!

آیا دراین خلوت طرد شده  که شله زرد نذری می پزیم  و رویش با دارچین نقش الله را حک می کنیم و شب عاشور ا برای لب تشنه ی سالار شهیدان! گریه زاری راه می اندازیم و برای تعجیل در ظهور آقا خیابان ها را نور باران می کنیم

و آیا در اینجا که دخترانمان را ۹ ساله مکلف می کنیم و در زیر چادری سپید منع شدن را به آنها یاد می دهیم و بچه ها را بجای خداوند جان و خرد با خدای خشم و قهر و غضب آشنا می کنیم و با حد و تعزیر و مشت و لگد یکدیگر را به دروازه بهشت هل می دهیم

آن کبوتر غمگین که از دل ما رمیده ایمان نیست؟!!!